Fenomenologisch Kijken — het lyrische kompas
Kijk niet om te weten,
maar om te luisteren.
Een schilderij spreekt zacht —
je moet er eerst stil voor worden.
Laat je ogen rusten
tot één kleur naar voren treedt,
als een eerste woord
dat nog niet geleerd heeft te fluisteren.
Volg dan de beweging:
hoe het licht ademt,
waar de lijn stuwt,
waar de vorm zich terugtrekt
of juist openvouwt.
Raak niets aan met betekenis —
raak alleen wat zichtbaar is.
De rest komt vanzelf,
als een vleugel die je schouder raakt
zonder ooit te landen.
Blijf bij het gebaar van het beeld:
zijn drang omhoog,
zijn neiging tot verstilling,
zijn zachte breuk,
zijn onuitgesproken verlangen.
En eindig met één zin
die als dauw op het werk ligt:
een korte waarheid
die je niet bedenkt
maar die zich aandient.
Zo wordt kijken
een binnenwaartse beweging,
en het schilderij
een plek waar het Onnoembare
even vorm durft te dragen.
Fenomenologisch Kijken — het lyrische kompas