Sinds enkele jaren keer ik, wanneer een beeld is voltooid, terug naar het stille kijken.
Ik oefen mij in fenomenologisch waarnemen niet als methode, maar als ritueel.
Gaandeweg ontdekte ik hoe diep mijn wortels reiken in de schepping zelf.
Wat zich tijdens het scheppen aandient—beweging, aarzeling, openbaring—tekent zich ongevraagd af in het werk. Het doek weet vaak eerder dan ik.
Na enkele operaties, gedragen door de sluimer van narcose, verschoof iets onomkeerbaars.
Mijn hoog gevoeligheid werd wakker geschud, sluiers vielen als oude huiden af.
Alsof mijn ziel, eindelijk ongehinderd, haar weten begon te bekennen. Niet luid, maar onmiskenbaar.
Aanvankelijk ging ik dit schouwen samen aan met Hélène Jansen—vriendin, muze, zielsverwante in het gebaar van het fenomenologische.
Zij leefde (en leeft) in afstemming met dat stille spreken der dingen.
Samen leerden wij luisteren naar wat zich toont zonder zich op te dringen.
Later zette ik deze weg alleen voort.
Alleen, maar niet afgesneden.
Tot nu toe.
Nu dient zich een nieuw moment aan.
De tijd is rijp om beelden gezamenlijk te schouwen, om het kijken te delen en te verdiepen.
Vanuit dat verlangen opende ik onlangs een nieuwe pagina—een uitnodiging, een begin.
Blijf nabij. Dit is nog maar het eerste ademen.
(wordt vervolgd)
Voel je nu al een lichte nieuwsgierigheid bewegen,
dan nodig ik je uit mijn sporen te volgen via mijn site
www.trude-art.nl — bij de blogs.