Als ik achter de ezel verschijn,
ben ik niet op zoek naar een beeld.
Ik oefen mij in beschikbaarheid.
En soms, wanneer de stilte diep genoeg is geworden,
kiest een beeld ervoor
even in mij te wonen.
Dan schilder ik niet wat ik weet,
maar wat mij geschonken wordt.
Wanneer het voltooid is,
ga ik ervoor zitten
als voor een oude vriend.
En vraag niet: “Wat betekent dit?”
maar: “Wie ben jij?”